ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ -

Η ακρίβεια τσούζει σε όλα τα επίπεδα. Ιδιαίτερα όμως στα τρόφιμα δεν τσούζει, εξοργίζει.

Τα πολιτικά κόμματα αποδίδουν σχεδόν συλλήβδην την κατάσταση στα υπερκέρδη των σούπερ μάρκετ. Κάποιοι κάνουν λόγο ακόμη και για αισχροκέρδεια, υποστηρίζοντας ότι από το χωράφι μέχρι το ράφι η διαφορά στην τιμή είναι τεράστια και ανεξέλεγκτη. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.

Επειδή όμως τυγχάνει να είμαι συνταξιούχος και γι' αυτό, όπως λένε, «ας πρόσεχα», παρακολουθώ με ιδιαίτερη προσοχή τις τιμές. Και οι προσωπικές μου διαπιστώσεις, χωρίς καμία διάθεση υπερβολής, είναι εντελώς διαφορετικές από όσα ακούμε καθημερινά.

Στη λαϊκή αγορά της Άρτας, όπου υποτίθεται ότι αγοράζεις προϊόντα απευθείας από το χωράφι, βρίσκω συχνά τιμές υψηλότερες από εκείνες των σούπερ μάρκετ. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις τιμές. Σε πολλές περιπτώσεις η ποιότητα, η ποικιλία και η συνολική εικόνα των προϊόντων στα σούπερ μάρκετ είναι σαφώς καλύτερες.

Τρία ή τέσσερα ταλαιπωρημένα κρεμμυδάκια σε ένα ματσάκι πωλούνται 0,70 ευρώ, όταν στα σούπερ μάρκετ κοστίζουν αισθητά λιγότερο. Πορτοκάλια της Άρτας, αυγά της περιοχής μας, όσπρια, λάδι και πολλά ακόμη προϊόντα που υποτίθεται προέρχονται «από το χωράφι», φτάνουν να είναι 30% έως 40% ακριβότερα από τα αντίστοιχα των μεγάλων αλυσίδων. Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι αρκετά από αυτά τα ίδια προϊόντα πωλούνται φθηνότερα στις λαϊκές αγορές της Αθήνας απ' ό,τι στην ίδια την Άρτα.

Όσο για τα παραδοσιακά προϊόντα, τραχανάδες, χυλοπίτες, ζυμαρικά, μέλια και γλυκά, οι τιμές τους πολλές φορές προκαλούν... ίλιγγο.

Οι διαπιστώσεις αυτές δεν είναι μόνο δικές μου. Τις ακούω καθημερινά από καταναλωτές που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με μια σύνταξη ή με χαμηλά εισοδήματα, τα οποία, όπως μας λένε και οι ίδιοι οι πολίτες, εξαντλούνται μέσα στο πρώτο δεκαήμερο κάθε μήνα.

Να φωνάξουμε «ζήτω οι τιμές του χωραφιού» ή «ζήτω οι τιμές του ραφιού»;

Προσωπικά, με βάση όσα βλέπω κάθε εβδομάδα, καταλήγω σε ένα μάλλον προκλητικό αλλά ειλικρινές συμπέρασμα. Καρτέλ και ξηρό ψωμί, παρά χωράφι και χωρίς ψωμί.

Και όταν τρία άρρωστα κρεμμυδάκια πωλούνται σχεδόν σαν να είναι είδος πολυτελείας, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καθόλου καλά στην αγορά. Δεν φταίνε πάντα εκείνοι που κατηγορούνται. Ίσως ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε με την ίδια αυστηρότητα και εκεί όπου μέχρι σήμερα θεωρούσαμε αυτονόητο ότι οι τιμές είναι... «τιμές παραγωγού».

 

Λ.Σ.

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >