
Υπάρχουν παραιτήσεις που περνούν απαρατήρητες και υπάρχουν παραιτήσεις που λειτουργούν σαν πολιτικός σεισμός.
Η απόφαση του Άλκη Παπαχρηστάκη να αποσύρει την υποψηφιότητά του για το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στην Άρτα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι γιατί το ΠΑΣΟΚ διαθέτει σήμερα μεγάλη πολιτική δυναμική στην περιοχή, αλλά γιατί αποχωρεί ίσως ο τελευταίος άνθρωπος που κουβάλησε το κόμμα στις πλάτες του όταν όλοι οι υπόλοιποι είχαν εξαφανιστεί.
Ο Άλκης Παπαχρηστάκης δεν εμφανίστηκε προεκλογικά για να ζητήσει μια θέση στο ψηφοδέλτιο. Για δεκαετίες έβαζε πλάτη, ξοδεύοντας χρόνο, χρήμα, επαγγελματικές ευκαιρίες και ψυχικά αποθέματα για να κρατήσει ζωντανή την τοπική οργάνωση. Όταν το ΠΑΣΟΚ κατέρρεε εκλογικά και οι περισσότεροι σύντροφοι αναζητούσαν πολιτική στέγη αλλού ή κρύβονταν μέχρι να περάσει η μπόρα, εκείνος συνέχιζε να κρατά ψηλά τον πράσινο ήλιο.
Κι όμως, όταν ήρθε η ώρα να διεκδικήσει ο ίδιος την υποψηφιότητα, θυσιάστηκε χωρίς δεύτερη σκέψη στον βωμό μιας δήθεν «διεύρυνσης» προς τα αριστερά. Αντικαταστάθηκε από τον Χρήστο Μέγα, αποδέχθηκε την απόφαση χωρίς δημόσιες φωνές και έβαλε ξανά το κόμμα πάνω από τον εαυτό του.
Το αποτέλεσμα εκείνης της επιλογής είναι γνωστό. Το ΠΑΣΟΚ στην Άρτα παραμένει καθηλωμένο σε ποσοστά που, για ένα κόμμα με τη δική του ιστορία, μόνο προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν. Ούτε η πολυδιαφημισμένη διεύρυνση απέδωσε, ούτε δημιουργήθηκε νέο πολιτικό ρεύμα, ούτε εμφανίστηκαν νέα στελέχη που να εμπνέουν την κοινωνία.
Για τις επερχόμενες εκλογές ο Άλκης Παπαχρηστάκης ήταν ουσιαστικά ο μόνος που δήλωσε επίσημα ενδιαφέρον να συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο. Την ίδια ώρα, άλλοι περιφέρονταν σε τηλεοπτικά πάνελ παριστάνοντας τους υποψήφιους βουλευτές, χωρίς το κόμμα να έχει ανακοινώσει ούτε τα αυτονόητα.
Η Χαριλάου Τρικούπη άφησε τον χρόνο να κυλά αδικαιολόγητα. Οι υποψήφιοι περίμεναν, οι οργανώσεις παρέμεναν παγωμένες και η πολιτική αδράνεια μετατράπηκε σε εικόνα διάλυσης. Ο Άλκης Παπαχρηστάκης διαμαρτυρήθηκε. Δεν εισακούστηκε. Και τελικά αποφάσισε να αποχωρήσει.
Η αποχώρησή του δεν είναι μόνο η απώλεια ενός ακόμη υποψηφίου. Είναι η δημόσια ομολογία ότι ακόμη και οι πιο πιστοί άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ δεν αντέχουν άλλο την εσωστρέφεια, τις καθυστερήσεις, τις πρόχειρες αποφάσεις και την έλλειψη πολιτικού σχεδίου.
Πριν από λίγες ημέρες ο «Παρατηρητής» είχε επισημάνει την ανάγκη για γενναία ανανέωση του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ στην Άρτα. Αντί γι' αυτό, το κόμμα δείχνει εγκλωβισμένο σε εσωκομματικές ισορροπίες, σαν να μην αντιλαμβάνεται ότι η κοινωνία έχει προ πολλού γυρίσει σελίδα.
Η παραίτηση του Άλκη Παπαχρηστάκη δεν αφήνει απλώς ένα κενό. Αφαιρεί από το ΠΑΣΟΚ της Άρτας το τελευταίο ισχυρό σύμβολο κομματικής συνέπειας και αγωνιστικότητας. Και όταν αποχωρούν ακόμη και εκείνοι που έμειναν όρθιοι στα πιο δύσκολα χρόνια, το πρόβλημα δεν είναι αυτός που φεύγει. Το πρόβλημα είναι το κόμμα που δεν κατάφερε να τον κρατήσει.
Αν η Χαριλάου Τρικούπη εξακολουθεί να πιστεύει ότι τέτοιες απώλειες είναι λεπτομέρειες, τότε κινδυνεύει να ανακαλύψει στην κάλπη ότι οι λεπτομέρειες γράφουν την ιστορία των εκλογικών καταρρεύσεων.
«Π»