ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ -

Πριν από τρία χρόνια, στις 29 Αυγούστου 2023, έφυγε από τη ζωή ένας από τους πιο αγαπημένους, ευχάριστους και καλόψυχους Αρτινούς, ο Νίκος Αντύπας.

Ο φίλος και ο άνθρωπος που ζούσε για τους άλλους. Αγόγγυστα, καλοπροαίρετα και απλόχερα ξόδευε την αγάπη του για τον διπλανό του, για κάθε φίλο, γνωστό και άγνωστο, που θα είχε την ανάγκη του.

Ήταν ο άνθρωπος που δεν ήξερε τη λέξη «ΟΧΙ», όταν και όπου χρειαζόταν το «ΝΑΙ».

Έτσι ακριβώς τον είχα περιγράψει και στο αποχαιρετιστήριο κείμενό μου στον «Παρατηρητή», λίγες ώρες μετά τον θάνατό του.

Τότε είχα γράψει και κάτι πολύ προσωπικό:

«Καλό σου ταξίδι φίλε μου και δεν χρειάζεται να σου πω ότι θα σε θυμάμαι πάντα και όσο ζω. Το ξέρεις αυτό!»

Και το ήξερε.

Εκείνο που δεν γνώριζε ήταν πως, τρία χρόνια μετά, η απουσία του θα παρέμενε τόσο έντονη. Πως θα μας έλειπε ακόμη η σκιά του, η παρουσία του, η φωνή του, εκείνο το αστείρευτο χιούμορ του.

Ο Νίκος ήταν οικογενειακός μας φίλος για περισσότερα από 40 χρόνια. Ήταν εκείνος ο φίλος που στις χαρές και στις λύπες βρισκόταν πάντα στο πλευρό μας. Και το λέω αυτό έχοντας πολλές προσωπικές αναμνήσεις.

Σε πολύ δύσκολες και στενάχωρες στιγμές της ζωής μου υπήρξε το αποκούμπι μου. Ένα τηλέφωνο αρκούσε. Ερχόταν τρέχοντας δίπλα μου και με τον παρήγορο λόγο του, την αισιοδοξία του και το μοναδικό του χιούμορ κατάφερνε να μου δίνει δύναμη.

Αυτός ήταν ο Νίκος.

Ένας άνθρωπος που έδινε χωρίς να μετράει και χωρίς να περιμένει ανταπόδοση.

Στο κείμενο του 2023 είχα θυμηθεί και μια ιστορία από τα χρόνια που ήταν πετυχημένος επιχειρηματίας στα καταστήματα ενδυμάτων. Κάποτε μου είχε δείξει ένα βιβλίο με βερεσέδια που πλησίαζαν τα 25 εκατομμύρια δραχμές και με είχε ρωτήσει τι να κάνει.

«Σκίστο», του είχα πει, «γιατί εσύ δεν έμαθες να πιέζεις. Δεν είναι στον χαρακτήρα σου να γίνεσαι σκληρός».

Και το έσκισε.

Μια μικρή ιστορία που έλεγε τα πάντα για τον Νίκο Αντύπα.

Για έναν άνθρωπο που μπορούσε να χάσει χρήματα, αλλά δεν μπορούσε να χαλάσει την καρδιά του απέναντι στον άλλον.

Πέρασε δύσκολα στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Έδωσε μεγάλες μάχες με την υγεία του και τράβηξε πολλά, σχεδόν πάντα αγόγγυστα. Δίπλα του σε όλη αυτή τη δοκιμασία στάθηκε η σύζυγός του, η Λίντα, σηκώνοντας μαζί του ένα πολύ μεγάλο βάρος.

Το αποχαιρετιστήριο κείμενο που δημοσιεύσαμε τότε στον «Παρατηρητή» διαβάστηκε από χιλιάδες ανθρώπους. Η ανταπόκριση εκείνων των ημερών ήταν η καλύτερη απόδειξη της αγάπης που έτρεφαν για εκείνον οι Αρτινοί και όχι μόνο.

Πέρασαν τρία χρόνια από τότε.

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που νομίζεις πως θα χτυπήσει το τηλέφωνο, πως θα ακούσεις τη φωνή του, πως θα εμφανιστεί ξαφνικά με εκείνο το χαμόγελο και θα πετάξει μια κουβέντα για να σε κάνει να γελάσεις.

Η ζωή συνεχίστηκε. Η απουσία του όμως έμεινε.

Νίκο, πριν από τρία χρόνια σου έγραψα πως θα σε θυμάμαι πάντα και όσο ζω. Και πως το ήξερες.

Σήμερα έχω να σου πω κάτι που τότε δεν μπορούσα να γνωρίζω.

Τρία χρόνια μετά, μας λείπεις το ίδιο.
Μας λείπει η σκιά σου.

 

«Π»

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >