
Κατά καιρούς και ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους, δεν είναι και λίγοι εκείνοι που βλέπουν ή φαντάζονται τους εαυτούς τους κατάλληλους για αξιώματα εξουσίας και, με διάφορους τρόπους, προβάλλουν το ενδιαφέρον τους, πιστεύοντας ότι μπορούν να εμπνεύσουν τις μάζες.
Οι περισσότεροι, βέβαια, το κάνουν περισσότερο για να μετρήσουν την αποδοχή και την απήχησή τους και λιγότερο επειδή πραγματικά φιλοδοξούν να υπηρετήσουν τα κοινά.
Αλλά και από εκείνους που πράγματι θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά, ακόμη και για βιοποριστικούς, κοινωνικούς ή επαγγελματικούς λόγους, πολλοί δεν μπαίνουν πρώτα στον κόπο να μετρήσουν και να αξιολογήσουν τις πραγματικές τους ικανότητες για τους ρόλους που διεκδικούν.
Έχουν πολιτικό τσαγανό; Το έχουν; Ας προχωρήσουν.
Διότι η πολιτική δεν είναι οικογενειακό χάρισμα και δεν κληρονομείται. Τουλάχιστον όχι τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Και επαναλαμβάνω. Στην πολιτική, αν το έχεις, προχώρα. Διαφορετικά, μη χάνεις τον χρόνο σου, τα λεφτά σου και, κυρίως, την προσωπική σου υπόσταση.
Γιατί το «σπορ» αυτό, είναι πλέον αγώνισμα ολυμπιακών διαστάσεων και όχι υπόθεση συντεχνιακών σωματείων. Απαιτεί αντοχές, προσωπικότητα, αντίληψη, επικοινωνία, αντανακλαστικά και κυρίως την ικανότητα να σταθείς απέναντι στην κοινωνία και να την πείσεις.
Βέβαια, δεν αναφερόμαστε σε εκείνους που στρατεύονται μόνο και μόνο για να συμπληρώσουν ένα ψηφοδέλτιο. Αυτοί γνωρίζουν εξαρχής τον ρόλο τους και κανείς δεν τους ζητά να ηγηθούν.
Αναφερόμαστε σε εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους πρώτους. Σε εκείνους που θέλουν να μπουν μπροστά. Σε εκείνους που φιλοδοξούν να γίνουν ηγέτες.
Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Το έχεις; Προχώρα. Δεν το έχεις; Θα φανεί πολύ γρήγορα.
«Π»