Υπήρξαν εποχές, οι παλιές και ένδοξες παλιοκομματικές δεκαετίες, όπου οι κομματάρχες διαμόρφωναν σε μεγάλο βαθμό τα εκλογικά αποτελέσματα για κόμματα και υποψηφίους βουλευτές.

Τότε το σημαντικότερο «επάγγελμα» στην πολιτική αγορά ήταν αυτό του ψηφοκουβαλητή.

Συνήθως επρόκειτο για πρόσωπα με ισχυρή κοινωνική επιρροή, που την αντλούσαν από τη θέση ή την επαγγελματική τους ιδιότητα. Κοινοτάρχες, γιατροί, δικηγόροι, μεγαλοκτηματίες, ακόμη και τοκογλύφοι ή αρχηγοί μεγάλων οικογενειών, διαχειρίζονταν ένα σημαντικό εκλογικό ακροατήριο, το οποίο κατεύθυναν προς εκείνους τους πολιτικούς που τους εξασφάλιζαν ανταλλάγματα ή εξυπηρετήσεις. Ήταν μια άλλη εποχή, με διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες.

Αυτό το είδος, όμως, έχει εκλείψει εδώ και πολλές δεκαετίες.

Στη θέση του εμφανίστηκε ένα νέο είδος. Όχι οι πραγματικοί ψηφοκουβαλητές, αλλά οι... ψηφοπωλητές. Ή, για να ακριβολογούμε, οι ψευτοψηφοκουβαλητές. Πρόσωπα που πλησιάζουν αφελείς πολίτες, τους τάζουν τα πάντα με αντάλλαγμα την ψήφο τους και, ταυτόχρονα, προσεγγίζουν υποψηφίους και πολιτικά στελέχη, διαβεβαιώνοντάς τους ότι ελέγχουν δεκάδες ή και εκατοντάδες ψήφους. Φυσικά, όλα αυτά συνοδεύονται από τις ανάλογες απαιτήσεις για προσωπικά ανταλλάγματα.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Στη σημερινή εποχή κανείς δεν μπορεί να «κουβαλήσει» τις ψήφους άλλων ανθρώπων. Ούτε καν του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος. Η ψήφος είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση και οι πολίτες αποφασίζουν μόνοι τους, χωρίς μεσάζοντες και αυτοανακηρυγμένους διαχειριστές εκλογικής επιρροής.

Με γνώση της πολιτικής πραγματικότητας και εμπειρία πολλών εκλογικών αναμετρήσεων, συμβουλεύουμε όσους συναντούν αυτούς τους σύγχρονους «ψηφοπωλητές» να μην παρασύρονται. Να κλείνουν τα αυτιά στις μεγαλόστομες υποσχέσεις τους και, στην καλύτερη περίπτωση, να τους αντιμετωπίζουν με χιούμορ.

Οι πραγματικοί ψηφοκουβαλητές αποτελούν πλέον ιστορία. Οι σημερινοί, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν κουβαλούν ψήφους. Προσπαθούν απλώς να τις πουλήσουν, χωρίς ποτέ να τις διαθέτουν.

«Π»