ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ -

Μεγάλο φαγοπότι αποδεικνύεται πως στήθηκε για δεκαετίες στους αναγκαστικούς συνεταιρισμούς δασών και χορτονομής της περιοχής της Άρτας.

Φορείς που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκαν για τη διαφάνεια, την αξιοποίηση και την προστασία ενός σημαντικού συλλογικού πλούτου, μετατράπηκαν σε πεδία εξυπηρέτησης στενά προσωπικών συμφερόντων.

Από τη σύστασή τους, κάθε λογής «τροκτικά» έδωσαν τον δικό τους αγώνα, όχι για το κοινό καλό, αλλά για να ελέγξουν τη διαχείριση και να καρπωθούν τα οφέλη. Οι μαύρες σελίδες είναι πολλές, οι λευκές ελάχιστες.

Άνθρωποι αδίστακτοι χρησιμοποίησαν κάθε πιθανό και απίθανο μέσο για να κατακτήσουν την εξουσία στους συνεταιρισμούς. Πάτησαν επί πτωμάτων, λεηλάτησαν περιουσίες, απαξίωσαν θεσμούς και οδήγησαν δομές με δυνατότητες σε πλήρη απαξίωση. Από τους 9 έως 11 συνεταιρισμούς που λειτουργούσαν στην περιοχή, σήμερα υπολειτουργούν μόλις 2-3, ουσιαστικά χωρίς αντικείμενο και χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο.

Τα ίδια πρόσωπα, επί χρόνια, σε ρόλους αφεντικών, διαχειριστών και «κουμανταδόρων». Ένα κλειστό σύστημα εξουσίας που αναπαράγεται και αυτοπροστατεύεται.

Και ενώ υπάρχουν επίσημα πορίσματα κρατικών επιτροπών που κάνουν λόγο για κακοδιαχείριση, κατασπατάληση και διασπάθηση του συνεταιριστικού πλούτου, κανείς δεν τιμωρήθηκε. Υποθέσεις χάθηκαν μέσα στον χρόνο, διαδικασίες βάλτωσαν και ευθύνες δεν αποδόθηκαν ποτέ. Το αποτέλεσμα; Τα μέλη, οι πραγματικοί συνιδιοκτήτες, δεν είδαν ποτέ όφελος από την περιουσία τους. Αντίθετα, αυτή έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από «ημέτερους» και σιωπηλούς συνοδοιπόρους.

Και μέσα σε όλα αυτά, δεν έλειψαν ούτε οι «ευλογίες». Αμαρτίες που δεν περιορίστηκαν μόνο σε κοσμικά χέρια, αλλά συνοδεύτηκαν ακόμη και από ευλογίες ανθρώπων της Εκκλησίας, προσθέτοντας μια ακόμη βαριά σκιά σε μια ήδη σκοτεινή υπόθεση.

Η περίπτωση του αναγκαστικού συνεταιρισμού Αθαμανίου αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μια υπόθεση που «μυρίζει» από παντού και που, όπως όλα δείχνουν, έχει πολλές ακόμη πτυχές που δεν έχουν βγει στο φως.

Και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει και μια ακόμη διάσταση: Είμαστε και εμείς μέλη του συγκεκριμένου συνεταιρισμού. Με μνήμες που ξεπερνούν τα 70 χρόνια, χωρίς να έχουμε δει ούτε το παραμικρό όφελος από μια περιουσία που θεωρητικά μας ανήκει. Αυτή η προσωπική εμπειρία δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις.

Αντίθετα, μας υποχρεώνει να επανέλθουμε. Με στοιχεία, με ονόματα και με αποκαλύψεις που θα κάνουν πολλούς να αναρωτηθούν πώς και γιατί αυτή η κατάσταση έμεινε στο σκοτάδι για τόσο καιρό.

Και εδώ αρχίζει το πιο οξύμωρο: Άνθρωποι που τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να βάλουν τάξη, να ανοίξουν φακέλους και να καθαρίσουν την κατάσταση, βρίσκονται αντιμέτωποι όχι μόνο με το παρελθόν, αλλά και με την αντίδραση εκείνων που το δημιούργησαν. Αντί για στήριξη, δέχονται πιέσεις. Αντί για δικαίωση, βρίσκουν απέναντί τους τους ίδιους μηχανισμούς.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι έγινε. Είναι ότι κάποιοι δεν θέλουν να τελειώσει.

Και, όπως φαίνεται, η ιστορία αυτή έχει πολύ δρόμο ακόμη.

 

«Π»

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >